Full Text Available
Note: Clicking the button above will open the full text document at the original institutional repository in a new window.
Die erotiek as sosio-psigologiese projeksie in die literatuur en literatuurondersoek, met spesiale verwysing na betreklik hedendaagse Afrikaanse letterkunde
In die skripsie word die hiaat ondersoek wat tussen die oorspronklike konsepsies van die "Erotiek", waar dit beskou is as 'n kosmogoniese mag, die Primêre Beweger, wat die skepping mitologies laat afspeel het, en die moderne opvattings en toepassings van betekenis dieselfde term waar die betekenis...
Saved in:
| Main Author: | |
|---|---|
| Other Authors: | |
| Format: | Thesis |
| Language: | English Afrikaans |
| Published: |
Afrikaans and Netherlandic Studies
2017
|
| Subjects: | |
| Tags: |
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | In die skripsie word die hiaat ondersoek wat tussen die oorspronklike konsepsies van die "Erotiek", waar dit beskou is as 'n kosmogoniese mag, die Primêre Beweger, wat die skepping mitologies laat afspeel het, en die moderne opvattings en toepassings van betekenis dieselfde term waar die betekenis oënskynlik gereduseer is tot slegs een aspek van die oorspronklike term - die seksualiteit. Die evolusie van die begrip word nagegaan vanaf die vroegste verskyning, by die Griekse digter Hesiodus (c. 700 v.C), en Plato (asook ander Griekse wysgere) se filosofiese uitbouing, die omvorming van die liefdesidee deur die Christendom tot Agape, en die uiteindelike kulminasie van die moderne erotiek soos dit verskyn in die Afrikaanse literêre teks. Die roman Mahala van Chris Barnard word vanuit 'n Freudiaanse perspektief benader en wys op die sado-masochistiese boublokke van die Afrikanerliefde: die sosio-psigologiese regressie van die hoofkarakter word nagegaan namate hy ondergaan weens die skuld teenoor die Vader. Sewe Dae die Silbersteins skets die teenoorgestelde proses, waar die enkeling geïnisieer word in die gesofistikeerde Westerse wêreld, deur die Jungiaanse individuasieproses trapsgewys, maar ironies te voltooi, as die Self/Seun-offer hier gemaak word aan die die Moeder, sonder die regenerasie van die lewende mite/simbool vir die tyd. Die gedig "Snol" uit van N.P. van Wyk Louw is die slotteks en wys op die konfrontasie van die denker met homself, waar hy in 'n post-koïtale melancholie deurdring tot die gnosis dat die waarheid/ heling/verlossing diep in sy skeppende self lê. |
|---|